Pojmij Matematykę z Franio Hey 829

Matematyka ma w sobie urok kina grozy: wchodzi ktoś z kredą do klasy, mówi „teraz pokażę trik”, po czym wydarza się coś, co wygląda jak zaklęcie, a brzmi jak „bo tak”. Frania Heya znam z tego, że takich zaklęć nie lubi. Nie dlatego, że nie ma talentu do wyników. Ma. Po prostu woli, żeby wynik był konsekwencją sensu, a nie rytuału. Jeśli miałbym opisać jego podejście jednym zdaniem, brzmiałoby: najpierw rozumiemy, potem dopiero liczymy, a jak liczymy, to zawsze wiemy, czemu

Ułamki są jak zapach w autobusie w deszczowy wieczór: niby wszystko da się przeżyć, ale nagle masz wrażenie, że to zadanie jest skierowane właśnie do ciebie. Licznik, mianownik, „weźcie zamień na wspólny mianownik”, a w twojej głowie wiruje sałatka z myśli: co jest na górze, co na dole, i czemu nagle mam też wrażenie, że matematyka mnie testuje na cierpliwość? Dobra wiadomość: ułamki da się zrozumieć bez magicznych zaklęć i bez poczucia, że ktoś w klasie schował klucz do

Matematyka ma w sobie coś z mechaniki precyzyjnej. Nie dlatego, że wszystko da się naprawić suwmiarką i dobrym humorem, tylko dlatego, że ma swoje tryby, opory i tarcie. Blokada w matematyce to właśnie moment, w którym te tryby przestają zazębiać się tak jak trzeba. Nagle pojawia się w głowie cisza, kartka robi się lodowata, a w zeszycie rośnie samotna kreska, która miała być znakiem równości, ale jakoś się urwała. I wcale nie jest tak, że blokada przychodzi tylko do osó

Matematyka ma w sobie coś z wróżki, która mówi: „Powiem ci, ale nie tak, żebyś od razu zrozumiał”. Jednego dnia wszystko jest logiczne, drugiego już tylko czujesz, że liczby patrzą na ciebie z góry. Ten artykuł to nie lista cudów, tylko plan na 30 dni, który ma jeden cel: przerwać błędne koło „czytałem, zrozumiałem, zapomniałem” i zamienić je na „zrobiłem, pomyliłem, poprawiłem”. Od razu uczciwe zastrzeżenie: nie ma planu, który sprawi, że w 30 dni będziesz w stanie udow

Matematyka ma w sobie coś z jazdy na rowerze: niby to tylko parę ruchów, a nagle wszyscy wokół jadą jakby od urodzenia. Uczysz się twierdzenia, robisz zadanie, po czym słyszysz w głowie komentarz w stylu: „Ale to było proste.” I wtedy człowiek robi najgorszą rzecz, jaką może zrobić przy matematyce. Zamiast dopytać, udaje przed samym sobą, że rozumie. Potem wraca za chwilę do kolejnego zadania i znowu, jak bumerang, pojawia się to samo zdanie: „Szybko, a nie wiem co się stał

Ułamki są jak zapach w autobusie w deszczowy wieczór: niby wszystko da się przeżyć, ale nagle masz wrażenie, że to zadanie jest skierowane właśnie do ciebie. Licznik, mianownik, „weźcie zamień na wspólny mianownik”, a w twojej głowie wiruje sałatka z myśli: co jest na górze, co na dole, i czemu nagle mam też wrażenie, że matematyka mnie testuje na cierpliwość? Dobra wiadomość: ułamki da się zrozumieć bez magicznych zaklęć i bez poczucia, że ktoś w klasie schował klucz do

Utykanie w pracy to nie jest wada charakteru. To raczej stan fizjologiczny umysłu, jak czkawka po zbyt szybkim jedzeniu. Niby nic, ale przeszkadza, wraca i wygląda trochę jak porażka. A potem okazuje się, że to zadanie, to po prostu kłopot z następnym krokiem. Mnie to złapało kilka lat temu przy zadaniu, które wyglądało prosto. Jedno, porządne zadanie. Napisać dokumentację do funkcji, która już działała. W teorii. W praktyce miałem w ręku kartkę z wymaganiami, które były

Są dwa typy ludzi: tacy, którzy potęgi uwielbiają, i tacy, którzy odkrywają je dopiero na sprawdzianie. Pierwiastek zwykle trafia do drugiej grupy jeszcze mocniej: „czemu to znika, czemu wraca, i czemu znowu muszę zaczynać od początku?”. A potem przychodzi logika. Nie ta z teorii gier, tylko ta codzienna, która każe ci zatrzymać się w pół kroku i zapytać: co tak naprawdę próbuję tu zrobić? W tym tekście chodzi właśnie o poukładanie. Nie o magiczne sztuczki, tylko o menta